Sen Eğrisin – Muzaffer Yegül

Sen Eğrisin – Muzaffer Yegül

Sözde doğ­ru­lar­la çev­ri­li yer­yü­zü­nün eğ­ri­le­ri! Güzel gün­le­re inan­cın su­çu­nu İşle­me­ye devam ede­rek terk et­mi­yor dü­şü­nü. So­lu­ğu­nun dü­ğü­mü­nü çöz­mek is­ter­ken çü­rü­müş­lü­ğün için­den. Ge­ce­si­ni bir türlü bi­ti­re­me­yen dün­ya­nın, se­si­ni ara­yan bir eğ­ri­si ol­du­ğu­nu unu­ta­rak… İnan­cı­nın ha­ta­la­rı­nı sev­me­yi terk et­me­den. Gü­ne­şe dönük yü­züy­le so­mu­nu bö­lüş­mek de, söy­len­me­yen söz­le­rin mu­ci­ze­si de yet­mi­yor. Si­ci­li­ne iş­len­miş umar­sız­lık su­çuy­la ge­le­ce­ği­ni arı­yor. Çı­kış­sız bir nok­ta­nın ses­siz ağır­lı­ğın­da ne­şe­den bile uta­nan­la­rın kı­mıl­tı­sız­lı­ğın­da.. Ya­nın­da ta­şı­dı­ğı yor­gun iti­raz­la henüz bu­la­ma­dı­ğı yer­yü­zü er­de­mi pe­şin­de. Hiç­bir yöne ak­ma­yan za­ma­nın de­va­sa gö­çük­le­rin­de ha­ya­tın dı­şı­na iti­len­le­rin di­re­ne­rek ço­ğa­la­ca­ğı­nı uma­rak… Ne ya­pı­lır ki ka­ran­lı­ğa bir ıs­lı­ğı esir­ge­yen­ler­le. Büyük ya­lan­la­rın kü­çü­len ik­li­min­de çir­kin­li­ğe bir çen­tik bile atı­la­maz­ken. De­ğiş­ti­re­mez, de­ği­şe­mez­sin öm­rü­nü dü­şü­rüp bek­le­ye­rek.

Ne­yi­ni an­la­tır­sın ki de­rin­le­re çe­kil­miş yaşam de­ni­len dip­siz ül­ke­nin? Utan­cı­na tu­tu­nup orada kal­mış­san mo­ra­ran ge­ce­le­rin gel­me­yen gün­düz­le­rin­de; nasıl ye­ti­şir­sin sen­den uzak­la­şan dün­ya­ya küs­kün gü­lü­şün­le? Mev­sim­siz bi­ri­kin­ti­le­rin çorak bah­çe­sin­de kal­mış­sın sen!

Sen eğ­ri­sin!