Kalbimin Çocukluğu / Yelda Karataş

o sokağa adımı yaz benim
dalgaları deli bir deniz kentinin kuytusunda
kerpiç badanalı bir evin
kaç bin tanrı görmüş pembe göğüne yaz adımı
gözleri evrene açık ölecek yaz delisi bir çocuğum ben
acıdan diz çökmüş bir memleketin
kan çanağı gözleriyim
boynumda çerçilerin yorgun eşarbı suskun ve sıcak

Pürtelaş’ta kadınların ten acısı bitmedi biliyorum
esrik etekli kızlar ucuz küpelere asılı umutlarıyla koşuyor
dilde ham tadı hala güneş çağlanın dipdiri
oysa varılacak bir sevda yok ne köyde ne kentte

ama sen yine de
yağmurun kalbine fısılda baş harflerimi
Kürdür-i hicazkâr makamından bir kurdele tak erik ağacının saçlarına
mutlaka kızıl olsun
üniversite işgalinden çıkan gençliğimin ölüm kokan akşamında
bir harabenin arka sokağında unutulmuş o serviye kazı
belki taptaze umuduyla ekler biri yanına bir harf

kalbinin çocukluğuna yaz ismimi