İstemiyoruz / Muzaffer Yegül

İstemiyoruz / Muzaffer Yegül

İSTEMİYORUZ

Muzaffer Yegül

Umut bi­rik­ti­ri­yo­ruz. Bi­rik­tir­di­ği­miz umudu bir gün daha uzat­mak is­ti­yo­ruz. Tı­kıl­dı­ğı­mız ev­ler­de ölmek için değil bek­le­me­le­ri­miz. Basit birer rakam olmak değil! Bo­ğu­cu bir tü­nel­de ne­fes­siz kal­mak hiç değil!

Garip bir za­man­da, beter bir ga­rip­lik­te ya­şa­mak is­te­mi­yo­ruz.

Zi­fi­rî bir me­lod­ram or­ta­mın­da kes­kin bir şeye ki­lit­len­di dünya. Aklın ola­ğan iş­le­yi­şi­ni yi­tir­di­ği gün­ler. Kop­ko­yu bir kir. İçimiz şişti, di­li­miz de. Eli­miz işe, güce var­maz oldu. Tuzak mı bu, yoksa do­ğa­nın in­ti­ka­mı mı?

Kor­ku­yor insan. Ölüm ger­çek bir kor­ku­dur, var­lı­ğın yı­kı­mı­dır. On­to­lo­jik ya­pı­mız ye­te­rin­ce ölüm kay­gı­sı ve­rir­ken, ya­şa­ma iç­gü­dü­müz ha­ya­ta bağ­lar bizi. Sağ­lı­ğı­mı­zın he­sa­bı­nı tutar. İçgü­dü­le­rin en güç­lü­sü­dür. Bizi ayak­ta tutan bu saf duygu Suç Ve Ceza’ da çok güzel be­tim­le­nir. Dev­re­di­le­bil­sey­di eğer, ço­cuk­lar için han­gi­miz seve seve al­maz­dık ölümü!

Ölüm kay­gı­sı­na ye­nil­mek is­te­mi­yo­ruz.

İşe ne kadar ya­rı­yor bi­lin­mez, fark­lı bir ile­ti­şim ru­ti­ni oluş­tu. Uzak ara­lar­la de­vi­ni­yo­ruz. Ara­mı­za her gün de­ğiş­ti­ri­len yeni me­sa­fe­ler ko­nu­yor. Ko­pu­şu­yo­ruz. Bir mik­ro­bun ila­cı­nı bu­la­ma­yan bilgi çağı in­sa­nın, in­san­lı­ğın ölü­mü­nü sey­re­di­yor. Ser­ma­ye bu fe­la­ke­ti pa­ra­ya tah­vil etme der­din­de. Ne­oli­be­ral sis­tem iş­çi­nin, diğer emek­çi­le­rin so­run­la­rı­na kulak bile ver­mi­yor. Kamu sağ­lı­ğı­nın özel­leş­ti­ril­me­me­si ge­rek­ti­ği­ni an­la­mak is­te­mi­yor. El­le­ri taşın al­tın­da, ölüm­le ce­bel­le­şen dok­to­ru­nu, hem­şi­re­si­ni, diğer sağ­lık emek­çi­le­ri­ni ko­ru­ya­mı­yor, ih­ti­yaç­la­rı­nı ye­te­rin­ce kar­şı­la­ya­mı­yor. Acı ölüm ha­ber­le­ri ge­li­yor her gün. Bu kötü dö­nem­de tüm dünya, in­sa­na hak et­ti­ği de­ğe­ri ver­me­ye ça­lı­şır­ken ke­se­yi bü­yüt­me fır­sat­çı­lı­ğı ya­pı­lı­yor.

Böyle bir yaşam is­te­mi­yo­ruz.

Ölüm­le yüz­le­şe­me­yen bir ça­re­siz­lik. Stres ve panik. Bi­li­min ve aklın ger­çek­li­ği nasıl da sü­pür­dü üfü­rük­çü­le­ri, cüb­be­li­le­ri, yo­baz­la­rı! Din be­zir­gan­la­rı nasıl da sustu. Ko­ro­na yi­tik­le­ri bun­lar. Hiç bir din, hiç­bir din adamı, hiç­bir dua Co­vid-19’ dan kur­ta­ra­mı­yor in­sa­nı.

Kor­ku­ya yenik düş­mek yok! Bugün za­ma­nın ih­ti­ya­cı, aynı duy­gu­lar­la kıv­ra­nan na­mus­lu in­san­la­rın onur­lu ses­le­ri­ne kulak ver­mek. Hayat biz­den daha fazla çaba is­ti­yor. Güçlü ol­du­ğu­muz kadar varız çünkü. Ya­şa­mın he­sa­bı­nı yap­ma­nın za­ma­nın­dan ge­çi­yo­ruz. Kısa anlar, günü kur­tar­ma­lar yet­mi­yor. Ge­le­ce­ği­miz yine ge­lecek. He­kim­ler ve bilim in­san­la­rı , in­san­lı­ğa sal­dı­ran bu kö­tü­lü­ğün/ vi­ru­sun de üs­te­sin­den ge­lecek.

Bir küçük mik­ro­ba, kö­tü­lük­le­re ye­nil­mek is­te­mi­yo­ruz.

Bugün , söz­cük­ler ka­çı­yor in­san­dan ama bu ka­ran­lı­ğı yine söz­cük­ler bi­ti­recek. Muş­tu­yu onlar ve­recek. Söz­cük­ler yoksa umut boş­tur. Bir başka ge­miy­le yeni bir baş­lan­gı­ca ta­şı­na­cak düş­ler.

 

İstemiyoruz / Muzaffer Yegül (3 Yorum)

  1. Muzafferim, kutlarım. Korkmayan yüreğinize, susmayan dilinize selam olsun. Sevgiyle…

  2. Bi­li­min ve aklın ger­çek­li­ği nasıl da sü­pür­dü üfü­rük­çü­le­ri, cüb­be­li­le­ri, yo­baz­la­rı! Din be­zir­gan­la­rı nasıl da sustu. Ko­ro­na yi­tik­le­ri bun­lar. Hiç bir din, hiç­bir din adamı, hiç­bir dua Co­vid-19’ dan kur­ta­ra­mı­yor in­sa­nı. Çok sevdim

  3. “İSTEMİYORUZ” yazınla:

    Covid-19 salgınının yarattığı distobik gizilgücündeki gelişmeler insanlığın üzerine karabasan gibi çökerken, virüsten daha beter olan; toplumu uzun zamanlar boyunca kemiren, sömüren vicdansız, içtensiz Neoliberal sistemin aç gözlü uç beylerinin saldırılarına karşı umut ufkunda entropi yaratan direngen ve insansal çığlığını yüreğimde duydum Sevgili Muzo.

Tavsiye

Erdal Eren’in Son Mektubu
%d blogcu bunu beğendi: