Rüya / Semih Çolak

/ 25 Ağustos 2016 / 23 okunma / yorumsuz

Kan ter için­de uyan­mış­tı.Ta­van­da­ki örüm­ce­ğin ha­re­ket et­ti­ği­ni gö­rün­ce far­kı­na var­mış­tı ger­çek­ten uyan­dı­ğı­nın.Gör­dük­le­ri rü­yay­dı.Çok şa­şır­tı­cıy­dı.Nasıl olu­yor­du da bir rüya bu kadar ger­çek­çi ola­bi­li­yor­du ?

Kah­val­tı­sı­nı et­tik­ten sonra ay­na­nın kar­şı­sın­da işe git­mek için ha­zır­la­nı­yor­du.Hala gör­dü­ğü rü­ya­nın etkisindeydi.Yoksa kabus mu de­me­liy­di?Yıl­lar­dır ilk defa yü­zü­nü kes­miş­ti tıraş olurken.Bu nasıl bir dal­gın­lık­tı?Bir türlü to­par­la­nıp ken­di­ne gelemedi.Hayatının en büyük ha­ta­la­rı bir tokat gibi yü­zü­ne çar­pıp uyan­dır­mış­tı onu bu sabah.Hem de ya­şa­dık­la­rın­dan fark­lı so­nuç­lar­la…

So­nun­da karar verdi.Bugün işe gitmeyecekti.Patronunu aradı ve tüm iç­ten­li­ğiy­le ken­di­ni iyi his­set­me­di­ği­ni söy­le­ye­rek izin istedi.Patronu her za­man­ki an­la­yı­şıy­la ve hoş­gö­rü­süy­le izin is­te­ği­ni kabul etti.Biraz olsun fe­rah­la­mış­tı.En azın­dan bir gün bile olsa iş st­re­si ya­şa­ma­ya­cak­tı.

Yine de onu hu­zur­suz eden bir­ta­kım dü­şün­ce­ler vardı ka­fa­sın­da.Üs­tü­ne rahat ha­re­ket ede­bi­le­ce­ği bir şey­ler giyip apar topar dı­şa­rı çıktı.Ne­re­ye git­ti­ği­ni o da bilmiyordu.Belki de geç­mi­şiy­le yüz­leş­me­ye gi­de­cek­ti.Ço­cuk­lu­ğu­nun geç­ti­ği ma­hal­le­de aldı so­lu­ğu.Şöyle bir göz gez­dir­di etrafa.Ne Ar­na­vut kal­dı­rım­la­rı yer­le­rin­de du­ru­yor­du ne de neşe için­de oyun oy­na­dık­la­rı geniş bah­çe­ler.Ha­ya­tın­da at­tı­ğı ilk kah­ka­ha­lar ve se­vinç çığ­lık­la­rı kısa bir süre de olsa yan­kı­lan­dı ku­lak­la­rın­da.Var olan bi­na­lar kat çı­kı­la­rak iyice yük­sel­miş­ti.Her şey o kadar uzak o kadar ya­ban­cıy­dı ki.Kendinden ve ha­tı­ra­la­rın­dan hiç­bir şey bu­la­ma­dı­ğı için ka­çar­ca­sı­na uzak­laş­tı ora­dan.

Nefes ne­fe­se kal­mış­tı.Din­len­mek için bir gölge aradı ve yas­la­na­cak bir ağaç buldu.Aniden; yas­lan­dı­ğı ağa­cın di­kil­di­ği gün geldi göz­le­ri­nin önüne.Belediye ekip­le­ri nasıl da özen­le dik­miş, ma­hal­le­li nasıl da gözü gibi bak­mış­tı bu dut ağaç­la­rı­na.Eeee koşup uzak­laş­ma­mış mıydı ma­hal­le­sin­den? Şimdi bu dut ağacı da ne­re­den çık­mış­tı ?Ka­fa­sı­nı kal­dı­rıp ba­kın­dı sa­ğa-so­la.Her şey ay­nıy­dı.Bi­na­lar,ağaç­lar,kal­dı­rım­lar.Tıpkı ço­cuk­lu­ğun­da­ki gibi. Ama hepsi adeta onu ezmek is­ter­ce­si­ne üs­tü­ne geliyordu.Birden yas­lan­dı­ğı ağaç­tan yola at­la­dı.Hızla gelen ara­ba­nın çarp­ma­sıy­la ayak­la­rı yer­den ke­sil­di ve yere düş­me­siy­le uyan­ma­sı bir oldu.

Bu sefer ger­çek­ten uyan­mış­tı.Ya­pa­ca­ğı ilk iş ha­ta­la­rı­nı te­la­fi edip geç­miş­te üz­dü­ğü ki­şi­le­rin gön­lü­nü ka­zan­mak ola­cak­tı…

Yorum yaz

Yorum yapmak için giriş yapmalısınız.