Önce Kim Bırakır? / Muzaffer Yegül

/ 16 Mart 2020 / 983 kez okunmuştur / 3 Yorum
Önce Kim Bırakır? / Muzaffer Yegül

ÖNCE KİM BI­RA­KIR?

Muzaffer Yegül

 

“Ken­di­ni tanı”

Sok­ra­tes

Anne ve kız.

Anne eşin­den ay­rıl­mış­tı. İki ço­cu­ğuy­la ya­şa­ma di­re­nir­ken si­ga­ra­yı iyice art­tır­mış­tı. Her dem par­mak ara­sın­dan du­dak­la­ra ko­lay­ca uza­nan bir dostu o. Dünya kö­tü­ye gi­di­yor­du. Ço­ğa­lan sı­kın­tı­lar­dan uzak­laş­mak için gi­di­lecek kaç yer kal­mış­tı ki! Si­ga­ra ilk sı­ra­day­dı. Yok­lu­ğu da­ya­nıl­maz­dı.

İki kar­deş si­ga­ra­dan ol­duk­ça ra­hat­sız­dı. An­ne­le­ri­ne çok söy­le­ni­yor­lar­dı. Vaz­ge­çir­mek için ne şi­rin­lik­ler yap­mış­lar­dı ama işe ya­ra­ma­mış­tı. Yine de pe­şi­ni bı­rak­ma­ya­cak­lar­dı an­ne­le­ri­nin. İki kar­deş otu­rup ko­nuş­tu. Bir çözüm yolu bul­muş­lar­dı.

Anne, kız id­di­aya gir­di­ler. Altı ya­şın­da hala emzik kul­la­nı­yor­du küçük kız. An­ne­si gibi ba­ğım­lıy­dı o da. Em­zik­siz ya­pa­mı­yor­du. An­ne­si­ne “haydi ba­ka­lım anne, önce kim bı­ra­kır” diye mey­dan oku­ya­rak bı­rak­ma sa­va­şı baş­lat­tı. Si­ga­ra mı, emzik mi?

İlginç bir ka­pış­may­dı bu anne ve çocuk ara­sın­da. Ön­ce­si ol­ma­yan bir ör­nek­ti belki de… Ev­de­ki tüm em­zik­ler çöpe atıl­dı. Si­ga­ra­lar da. Sekiz ya­şın­da­ki abla ha­kem­lik ya­pa­cak­tı.

Küçük kız, sö­zü­nü tut­mak için çok zor­la­nı­yor­du. İlk gece krize gir­miş­ti. Si­nir­den tit­ri­yor, ağ­lı­yor, uyu­ya­mı­yor, her yerde emzik arı­yor­du. Oda­da­ki bütün çek­me­ce­le­ri çarpa döke bo­şalt­tı. Emzik yoktu. Doğal emme iç­gü­dü­sü­nü terk etmek kolay de­ğil­di. Ama em­zi­ğe ye­nil­mek de is­te­mi­yor­du. Mü­ca­de­le­yi ka­za­nır­sa an­ne­si de si­ga­ra iç­me­ye­bi­lir­di belki. Di­re­ni­şi sür­dür­me­liy­di. İç se­si­nin “ba­şa­rır­sın” sözü de moral ve­ri­yor­du.

İkinci gün biraz daha din­gin geç­miş­ti. Gelen gün­ler­de de ken­di­siy­le olan mü­ca­de­le­si­ni bı­rak­ma­dı. Si­nir­le­ri ya­tış­ma­ya baş­la­mış, de­ğiş­miş­ti. Ra­hat­la­dı. Ve sonra, em­zi­ği ta­ma­men çı­kar­dı ha­ya­tın­dan. Ka­rar­lı­lı­ğı ba­şa­rı ge­tir­miş­ti. Üs­te­lik, ab­la­sı­na ver­di­ği sözü de tut­muş olu­yor­du.

An­ne­nin sı­kın­tı­sı bü­yük­tü. Ken­di­si­ne söz ge­çir­me­ye ça­ba­lı­yor, ka­rar­sız­lık için­de bo­ca­lı­yor­du. İlk üç gün, emzik krizi gi­biy­di ya­şa­dık­la­rı. El­le­ri tit­ri­yor, ba­şın­da bas­kı­cı bir ağ­rıy­la par­mak uç­la­rı ka­rın­ca­la­nı­yor, isyan eden atar­da­mar­la­rın­dan kan fış­kı­ra­cak gibi olu­yor­du. İna­nıl­maz bir çık­ma­za gir­miş­ti. Her an, yeter deyip si­ga­ra­ya baş­la­ya­bi­lir­di. Ye­tiş­kin­le­ri hiç umur­sa­mı­yor­du ama mi­ni­cik bir çocuk vardı kar­şı­sın­da. Uta­nır­dı ondan. Çocuk kadar ola­ma­ya­cak­tı sonra. Ama vü­cu­du dur­mu­yor, o zehri ıs­rar­la is­ti­yor­du.

Psi­ko­lo­jik ve fiz­yo­lo­jik aç­ma­zın eşi­ği­ne gelip da­yan­mış­tı.

Bu arada çok şey­ler öğ­ren­miş­ti “dost­lar”dan si­ga­ra­nın ‘er­de­mi’ üze­ri­ne. Ne çe­ki­ci söz­ler, çeşit çeşit afo­riz­ma­lar…

“İçen de ölü­yor iç­me­yen de ”

“Bir hafta, üç ay, bir yıl ben de bı­rak­mış­tım ”

“Bir fırt çe­ker­sen hiç bı­rak­ma­mış gibi olur­sun. Boş ver, kal­dı­ğın yer­den devam et “

“ Si­ga­ra ce­sa­ret verir”

“Hele bu za­man­da, ülke böy­ley­ken şimdi za­ma­nı mı?“

“Mut­suz­lu­ğu seçme “

“Daha dur ba­ka­lım, bir ay sonra ni­ko­tin yok­lu­ğu ağ­zın­da ya­ra­lar oluş­tu­ra­cak”

“Yak gözüm bir tane iyi gelir “

“O boş­lu­ğu başka bir şeyle dol­du­ra­maz­sın “

Uç uca ek­len­se dün­ya­yı bir­kaç kez do­la­na­cak ya­lan­lar!

Si­ga­ra­ya karşı yaz­mak se­vim­siz ol­ma­yı göze al­mak­tır. Alın­gan ve kı­rıl­gan­dır çünkü. Her ko­şul­da kabul, an­la­şıl­mak ve onay ister. Akın­tı­ya karşı kürek çek­mek, dos­tu­na karşı gel­mek­tir si­ga­ra. Ter­ke­dil­mez­se, yönü size dönük ol­ma­nın gü­cüy­le ayak­ta kalır. Beyne al­kol­den daha hızlı ulaş­tı­ğı, fi­zik­sel ba­ğım­lı­lık ya­rat­tı­ğı için sık­lık­la ara­tır ken­di­ni. Stres azal­tı­cı, ce­sa­ret ve­ri­ci bir avun­tu­su da var­dır. İçen­ler kız­ma­sın, bir il­lüz­yon­dur as­lın­da!..

Öy­kü­nün sonu mu?

Cez­be­di­ci söz­le­ri ar­ka­sı­na alan ba­ğım­lı­lık duy­gu­su, ya­şa­dı­ğı aç­maz­la­rı si­ga­ra­ya bağ­la­yan an­ne­yi yenik dü­şür­müş, si­ga­ra ka­zan­mış­tır.

Bir yanda utan­cın kı­za­ran yüzü, diğer yanda buruk bir se­vinç. Si­ga­ra­lı anne, em­zik­siz çocuk.

Avatar

sanat ve edebiyat dergisi

Önce Kim Bırakır? / Muzaffer Yegül (3 Yorum)

  1. Epey ıramıştın. Dönüşün görkemli oldu. İnsanın en büyük düşmanına karşı kazançlı çıkması. Ne mutlu sana. Kutlarım… Sevgiyle…

  2. Kafamızda halletmediğimiz sürece yapılması zor bir süreç. Olumlu psikoloji ile bırakabilirdi.