KIRBAÇ (Muzaffer Yegül)

/ 1 Şubat 2020 / 1.113 kez okunmuştur / 4 Yorum
KIRBAÇ (Muzaffer Yegül)

KIR­BAÇ

Muzaffer Yegül

 

Cu­mar­te­si acı­la­rı ve at­la­ra…

Anne ter­lik fır­la­tı­yor oğ­lu­na.

Ka­çı­yor çocuk. So­kak­tan geçen fay­to­nun pe­şi­ne ta­kı­lı­yor. Yüzü ge­ri­ye uza­nan yola dönük arka din­gi­lin üze­ri­ne otu­ru­yor. Şak­la­yan bir kır­baç ini­yor yü­zü­ne jilet gibi. Canı yansa da bı­rak­mı­yor fay­to­nu. Bir kır­baç, acı­ma­sız bir kır­baç daha…Yere atı­yor ken­di­ni çocuk. Kıp­kı­zıl çiz­gi­ler otu­ru­yor ya­nak­la­rı­na, boy­nu­na. Yü­zün­de git­tik­çe ge­niş­le­yen akış­kan sı­cak­lı­ğa gi­di­yor eli. Göz­le­ri bü­yü­ye­rek el­le­ri­ne ba­kı­yor. An ge­niş­le­ye­rek bir yufka gibi açı­lı­yor. Kıb­le­si­ni şa­şır­dı­ğı­nı bil­di­ği çok­tan­dır ölmüş ba­ba­sı­nın na­ma­za dur­du­ğu­nu gö­rü­yor.

So­kak­ta orada bu­ra­da koşan, bir ağ­la­yan bir gülen ço­cuk­lar… Yaşlı bir kadın kayıp kı­zı­nı arı­yor. Kızıl hü­zün­ler için­de kız­la­rı­nı oğul­la­rı­nı ara­yan başka an­ne­ler ge­li­yor ya­nı­na. Yıl­lar­dır kı­zı­nın tül­ben­ti­ni, oğ­lu­nun ka­za­ğı­nı bo­yun­la­rın­da ta­şı­yan ka­dın­lar. Sa­kı­na­rak yü­rür­ken ba­kış­la­rı­nı in­san­lar­dan ka­çı­ran bir anne kı­zı­nı so­ru­yor fay­ton­cu­ya. Bir kır­baç dar­be­siy­le sar­sı­lı­yor, yüzü yır­tı­lı­yor.

Boş göz­ler­le otu­ran bir ka­la­ba­lık. Boylu bo­yun­ca ça­mu­ra bu­lan­mış. Fay­ton­cu­ya tep­ki­siz, acı­nın se­si­ne kulak ver­me­yen. Du­mu­ra uğ­ra­mış zi­hin­le­riy­le fay­ton­cu­yu al­kış­lı­yor. Ba­kış­la­rı örtük. Ağır bir uyu­şuk­luk hali. Göz­le­ri var gör­mü­yor. Ku­lak­la­rı var işit­mi­yor. Dü­şün­me­ye, duy­ma­ya ih­ti­yaç­la­rı yok. Peş­le­rin­de uza­dık­ça uza­yan siyah göl­ge­ler­den ka­ça­mı­yor­lar. Ça­re­siz­li­ğe inan­dı­rıl­mış, kor­ku­ya ye­ni­len. Utan­ma duy­gu­la­rı yitik. Issız bir iklim.

Bir başka so­kak­ta bir başka telaş. Kör bir ku­yu­nun için­de inat­la ve di­renç­le be­de­ni­ni aç­lı­ğa ya­tır­mış buy­ruk din­le­me­yen bir grup. Ku­yu­nun ba­şın­da on­la­ra sa­zıy­la, şar­kı­sıy­la, şi­iriy­le ka­tı­lan yü­rek­li­li­ğin nö­bet­çi­le­ri. Umut­la­rı sıcak ol­du­ğu için be­den­le­ri üşü­mü­yor. Kar­deş­lik ve da­ya­nış­ma­nın se­vinç dün­ya­sın­da yük­se­len sen­fo­nik bir koro. Yok­luk ve acıyı gü­zel­li­ğe be­zer­ken de­ği­şik fi­gür­ler­le döne döne dans eden­ler.

Yıl­lar­ca tut­sak ol­ma­nın be­de­li çöken bel­le­ri, dö­kü­len ye­le­le­riy­le fay­ton­cu­nun at­la­rı. Sağ­rı­sın­da hem ku­ru­muş hem taze kır­baç ya­ra­la­rı. Ba­kım­sız koşu ta­kım­la­rıy­la nasır tut­muş acı­lar…

Anne, “Ter­lik” diyor oğ­lu­na, “ter­li­ği­mi bulun!”

Çocuk elin­de taş­lar ve las­tik sapan, ar­ka­daş­la­rıy­la fay­ton­cu­yu ko­va­lı­yor. Öfke ve di­ren­cin rüz­ga­rıy­la ya­ka­la­nıp yere se­ri­li­yor fay­ton­cu. Kır­ba­cı parça parça edi­li­yor. Atlar ko­şum­la­rın­dan sıy­rı­lıp şah­la­nı­yor. Şaş­kın bir se­vinç­le öz­gür­lü­ğe ko­şu­yor­lar.

Ço­cuk­lar ne­şey­le bağ­rı­şa­rak sokak oyun­la­rı­na dö­nü­yor.

Kayıp ço­cuk­la­rın an­ne­le­ri gök­yü­zü­nü yır­tan ses­le­riy­le hay­kı­rı­yor: “Ölen­ler hi­ka­ye­si­ni an­la­ta­maz, biz an­lat­ma­ya devam ede­ce­ğiz”.

Ter­li­ği­ni bulan anne oğ­lu­na ko­şu­yor.

Gün di­ri­li­yor.

 

Avatar

sanat ve edebiyat dergisi

KIRBAÇ (Muzaffer Yegül) (4 Yorum)

  1. İyi ki yıllar sonra sanal ortamda buluştuk da edebi yöndeki üstün yeteneklerini öğrenmiş oldum.
    Selam ve sevgiler.

  2. Çok anlamlı bulduğum bir eleştiri. Suskunluk suskunluğun yerleştirilmesini ve bu karanlıktan çıkışın arayışını talebin dikkatten kaçırıldığını böylede olsa meselenin yerini bulması için uğraşa çabaya molasız yazarak devam edileceğini anladım tebrikler teşekkürler sayın Muzaffer hocam

  3. Sevgili Muzaffer, bilinç akışlarıyla yarattığın metaforlar hüzünlü bir imge evreni yaratmış; ne ki pes etmeyen, direnci güçlendiren, direngenliği arttıran. Atlar ve anneler özdeşliğinde çok insanca bir yaklaşım. Kutluyorum seni dost. Nice verimlere…